वाऱ्यावरील सफर

Mauritius ला जाताना मनामध्ये एक वेगळीच उत्सुकता होती- आकाशामध्ये उडण्याची-Sky diving ची !  आज-उद्या  म्हणत म्हणत तो दिवस उगवला ज्याची मी इतके दिवस स्वप्ने पहिली होती.Sky diving च्या office मध्ये पोहचेपर्यंत मनात हजार विचार येऊन गेले. एकिकडे आकाशात उंच उडायची उत्सुकता होती तर दुसरीकडे १०,००० फूट म्हणजे किती मजली उंच इमारत याची कल्पना मनाला दोन पाऊले मागे जायला सांगत होती! या सगळ्या विचारांच्या गर्दीमध्ये आम्ही office मध्ये कधी येऊन  पोहचलो हे कळलेच नाही.

skydiving करायच्या आधी काही forms भरून घेतले जातात. 'तुम्ही आकाशातून उडी मारायचं शहाणपण करताय पण यामध्ये तुमचा जीवही जाऊ शकतो याचे तुम्हास भान आहे. तुम्हाला काही झाल्यास मंडळ जवाबदारी घेणार नाही. स्वत:ची जवाबदारी घेण्या इतपत तुम्ही सज्ञान आहात. धन्यवाद!'  याच अर्थाचे इंग्रजी भाषेमधील दोन-तीन उतारे वाचले आणि संमती देत form वर सही केली. सही करताना मी आणि अपूर्वने एकाच वेळी एकमेकांकडे पहिले आणि एक हसू गालावर उमटले. ते हसू आणि त्यामागील विचार कदाचित शब्दामध्ये बांधता येणार नाहीत...

 form भरून झाल्यावर आम्हाला आमच्या प्रशिक्षकांची ओळख करून देण्यात आली. .आम्हाला वाटले कि चांगले ३०-३५ मिनिटे प्रशिक्षण चालेल पण इथे तर २-३ मिनिटांमध्येच सगळे आटोपले. आम्हाला jumping suit चढवण्यात आले आणि पुढे काय काय घडणार आहे यादिशेने मन धावायला लागले..एक छोटेसे विमान आमची वाट बघत होते.आम्ही विमानात बसलो. दारातून भरदाव एकू येणाऱ्या वार्याची गती आणि माझ्या हृदयाच्या ठोक्यांची गती एकाच लयात चालत असावी..
विमानाच्या खिडकीमधून खाली डोकावून पहिले आणि वाह! याशिवाय काही शब्द सापडले नाहीत. किती सुंदर दृश्य होते ते..समुद्र असा दूरवर पसरला होता तो निळ्या रंगाच्या अनेक छटा घेऊन..मोराने आनदाने नाचत पिसारा फुलवावा आणि निळ्या, हिरव्या ,सोनेरी रंगाची उधळण करावी तसेच काहीसे रंग इथे दिसत होते..अनेक रंग लाटांवर घेत समुद्र येतो आणि सारे रंग धरणीवर मनसोक्त उधळतो..रुपेरी वाळूतून पुन्हा परत जातो आणि अजून निळाशार होत क्षितिजापाशी आकाशाला जणू भिडतो..समुद्र किनारा देखील किती मोहक आकारामध्ये दूरवर पसरला होता..असे वाटत होते कोणीतरी खूप मनापासून रुपेरी वाळूवर मुक्त रेघा कोरल्या आहेत.. जमिनीला हिरव्यागार शेतांनी झाकून टाकले होते..नागमोडी करड्या, काळ्या रंगाचे रस्ते वाट काढीत होते..दुसर्या बाजूला रिकाम्या मैदानावर सुंदर घरांची वस्ती उठून दिसत होती..नजर जिकडे फिरवावी तिकडे रंग, आकार, आवाज आणि कल्पनेच्या बाहेर मनाला मोहून टाकणारी दुनिया होती..मी यात स्वत:ला विसरून गेले होते 
विमान थोड्या अजून उंचीवर गेले आणि खालील सारे दृश्य एखाद्या चित्राप्रमाणे दिसायला लागले. मी माझ्या instructor बरोबर चर्चा केली तर समजले कि आम्ही फ़क़्त १००० फूट वर पोहोचलेलो आहोत..मनातील भीती एव्हाना गायब झाली होती आणि उंची वाढेल तशी हे सुंदर चित्र कसे अप्रतिम होत जाईल याची उत्सुकता वाढत होती..बघता बघता आम्ही ढगांच्याही वर आलो.जमिनीवरून गुबगुबीत दिसणारे आणि सूर्याबरोबर लपछपी करणारे हे ढग जवळून तेवढेच लोभस दिसत होते.असे वाटत होते कि काश या ढगांवरून मस्त सैर करता आली असती. ढगांची कधी चपळ तर कधी संथ हालचाल जमिनीवर आपल्या सावलीबरोबर जणू खेळ खेळत होती.ते बदलणारे दृश्य माझ्या मनाचे वय अजून लहान करत होते आणि त्याच्या मागे धावत होते.

 
काही वेळाने बंद केलेले विमानाचे दार पुन्हा उघडण्यात आले. आमच्या instructor ने सांगितले कि आता आपण उडी मारायची आहे सगळ्या सूचना लक्षात ठेवा.हे एकून मनामध्ये काय सूचना सांगितल्या होत्या याची checklist चालू झाली.अजून मी शेवटच्या check point पर्यंत पोहचातीय तो पर्यंत मी विमानाच्या दारात होते आणखीन काही विचार करायच्या आधी हवेमध्ये पोहोचले होते. काही सेकंद समजलेच नाही कि हे काय घडतंय. ताशी २०० km च्या वेगाने आम्ही जमिनेकडे झेप घेत होतो.सारे अवती भोवती गोल गोल फिरत होते, वेग आणि आवाज याशिवाय काहीच दिसत नव्हते, ओळखीचे वाटत नव्हते.काही क्षण वाटले झाले आता अश्या स्वत:भोवती प्रदिक्षिणा घालत आपण जमिनीमध्ये वेगाने आपला झेंडा गाढणार! पण अचानक गती कमी झाली आणि सारे काही शांत झाले.इतके शांत कि माझ्या हृदयातील ठोकेही मला एकू येत होते.काही क्षणपुर्वी वाटलेली भीती मनाचा पोरखेळ वाटत होता.जे दृश्य विमानात बसून पहिले त्याचा जणू काही मी हिस्सा बनतीय असे वाटू लागले. समुद्राचे रंग अजून मोहक होऊ लागले..रस्ते , नागमोडी वाट, हिरवीगार शेते, बसकी घरे, उंच इमारती सारे सारे काही आपलेसे वाटायला लागले.
  

पक्षी आकाशात उडतात तेह्वा त्यांना किती मजा येत असेल याची कल्पना या अनुउभावातून आली.. न कसले traffic न कसली धावपळ! आपल्या उंची पासून खूप उंचावरून जग पाहताना  जाणवते कि किती छोटे आहोत आपण. असे गंभीर विचार डोक्यात येत असतानाच पक्ष्याप्रमाणे आम्ही घिरट्या घेऊ लागलो. आमची वर्यावरील सफर अजून मजेशीर होत गेली ती parachute बरोबर केलेल्या खेळामुळे. ४-५ मिनिट आकाशात होते तेव्हा वाटले अजून थोडा वेळ म्हणत म्हणत इथेच दिवसाची संध्याकाळ होताना पहावी..अजून किती रंग, किती गोष्टी या आकाशापाशी आहेत याची जवळून ओळख करून घ्यावी. बघता बघता वेग कमी होत गेला आणि आम्ही जमिनीवर येऊन पोहोचलो ते आयुष्यभर मनात कायम राहतील अश्या आठवणींना घेऊन.